လူေတြဟာ မတူၾကပါလားလို႔ အေတြးေတြရွိေနရင္

သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြကို အသာေခါင္းညိတ္ျပလိုက္တယ္

တြန္႔ရြေနတဲ့ လမ္း

အ႐ိုးၿပိဳင္း႐ိုင္း လမ္း

အေတာ့္ကိုဆိုးတဲ့ လမ္း

သြားစမ္းပါ၊

အို အၿပံဳးေတြ

ကၽြန္ေတာ္တို႔  ဟာလည္း သူ႔တို႔ အတြက္ခ်ည္းပါပဲ

ေ၀ဒနာေတြကို အီးေမးလ္ရထားၿပီးၿပီမုိ႔ ေတြးၾကည့္ေနရင္

ညင္သာစြာ စီးခြင္း ခဲ့သမွ် ပင္လယ္

ကမ္းစပ္ဆိုတာက

ကၽြန္ေတာ္လည္း မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ေနရာ၊

လမ္းေဘးကေလး လမ္းေဘးေခြးလို႔ ဝိုင္းေငါက္ေတာက္ထိုး လက္ညိႇဳးမ်ား

လူ႔အဖြဲ႕အစည္း နဲ႔ အႏုပညာေလာကႀကီး က အေတာ့္ကိုဆိုးတယ္

ဒါကိုပဲ ေတြးၿပီး သာယာၾကည့္လိုက္မိတယ္

ေသသူ အျမဲ ေနသူ အျပဲပဲ

လာတုန္းကေတာ့ အလာလမ္း၊ ျပန္ေတာ့လည္း အျပန္လမ္းေပါ့

ဆိုတဲ့ေၾကာ္ျငာဆိုင္းဘုဒ္ႀကီးတစ္ခုက စာတန္းဟာ လမ္းေနရာမွာ

လမ္းရာမရွိလည္း သူ႔အဓိပၸာယ္နဲ႔ သူ

အက်ိဳးျပဳခဲ့တာ အက်ိဳးမျပဳခဲ့တာဟာ

လူေတြကသာ လုပ္ေနၾကတာ

လူေတြျဖစ္ျပီး မလုပ္တဲ့ သူေတြလည္းရွိတယ္

တကယ္မရွိတဲ့ စိတ္ကူးေတြက ခ်ာလည္လည္ၿပီး

တကယ္ရွိတဲ့ နားစည္မွာလာစိုက္ေနတယ္

အေကာင္ထည္မရွိတဲ့ စကားေတြကို အေကာင္ထည္ရွိတဲ့ လူေတြက

အေကာင္ထည္ ေဖာ္သင့္ မေဖာ္သင့္

တစ္ေယာက္အိပ္ဖ်ာေပၚမွာ တစ္မ်ိဳးသားသမီးလုံး ဝိုင္းဝန္းစဥ္းစားဖို႔ လို မလို

စကားေထာက္ေပးတယ္

ဟုတ္ကဲ့၊ မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ

ကၽြန္ေတာ္တို႔ တီထြင္လိုက္တဲ့ စက္႐ုပ္ၾကီးဟာ သူ႕သားကို

ေခြးျဖစ္မယ့္အေကာင္လို႔ မေခၚေတာ့ဘဲ မၾကီးပြားခ်င္တဲ့ အေကာင္လို႔ပဲ ေခၚပါေတာ့တယ္

ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြက မၾကီးပြားခ်င္တဲ့ ေကာင္ေတြခ်ည္းပဲ

ေသြးပ်က္စရာ အရမ္းေကာင္းတယ္

ယဥ္းေက်းသိမ္ေမြ႕လံုျခံဳတဲ့ ကန္စြန္းခင္းကန္ထဲမွာ

ပ႐ိုဂရမ္ဆြဲထားတဲ့အတိုင္း

ကေလးေတြေရာ ေခြးေတြေရာ ေရကူးေပ်ာ္ျမဴးလို႔

သူတုိ႔က မ်ဳိးနဲ႔ ရုိးနဲ႔ပဲ

ရုိရုိေသေသ ရုိးရုိးေသးေသးပဲ

ဘာ ေစာဒကမွ တက္စရာမရွိပါဘူး

ရံႈးေနတဲ့ စေတာ့ခ္၊ ေသေနတဲ့ စေတာ့ခ္က ဘယ္လုိအသံုးက်သလဲလို႔ ေမးတယ္

ထေရာ့စကီး၊ ျပည္သူ႔အတြက္ ထေရာ့စကီး၊

ေဆြၾကီးမ်ဳိးၾကီးထဲက ထေရာ့စကီး၊ တပ္နီေတာ္ရဲ႕ ထေရာ့စကီး၊

ဧည့္သည္ဝတၱရားေက်တ့ဲ ထေရာ့စကီး၊

သြားတစ္ေခ်ာင္းက်ဳိးလာတိုင္း လက္သီးျပင္းတဲ့ ထေရာ့စကီး၊

ဒါေပတဲ့လည္း ဘာလုပ္လုိ႔ လုပ္ေနမွန္း မသိရတဲ့လူေတြ

တစ္သက္လံုး ကြန္ပ်ဴတာဂိမ္းထဲမွာ တကၠစီေမာင္းေနတဲ့လူေတြဟာ

တကယ့္ဘဝမွာ တကၠစီပိုင္ရွင္ေတြ ျဖစ္လာမယ္လား

ကုဒ္ေတြထဲ ပိတ္မိေနရာကေန . .

မဟုတ္မွန္းသိေပတဲ့ မဟုတ္ဘူးလို႔ မေျပာဘူး

လင္မနစ္ကုိ အကုန္ ေသာက္ခ်လုိက္ၿပီး ဖေယာင္းတိုင္ကို မႈတ္လိုက္တယ္

နားေထာင္တဲ့ အလုပ္က လူသက္သာတယ္ ဘာမွေတာ့ မက်န္ဘူး

ဒါေပတဲ့ အလုပ္ဟာ အလုပ္ပဲ

မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းဟာ ေကာ့ပရိတ္လူၾကီးေတြ၊ ကုန္သည္ၾကီးေတြရဲ႕ တံစက္ျမိတ္

ဇာတ္စင္ေတြေပၚက ယံုစရာေကာင္းေလာက္တဲ့ ေျပာစကားေတြ

အေဝးဆုံးမွာ လွလွပပ ကန္သြင္းထားတဲ့ own goal ေတြ

ျပည္တြင္းျဖစ္ ကိုယ္ပိုင္ရည္မွန္းခ်က္ေတြပါ

သူ႔ ခံစားခ်က္ေတြပါ  ႂကြက္တြင္းထဲ တန္းစီၿပီး တစ္ထစ္ခ်င္း ၀င္သြား

လမ္းဆံုးသြားသည့္တိုင္

ပြဲတက္မယားအျဖစ္ေလာက္ပဲ တည္ေဆာက္ေဆာက္ခံထားရတဲ့

လူမႈအေဆာက္ဦးအိုၾကီးဟာ မ်က္ခုံးေပၚ တက္တူးထိုးခံလိုက္ရျပီ

အေရာင္ကို စံုေနတာပဲ

မ်က္စိအပ်င္းေျပ လို႔ ခင္ဗ်ား ေတြးခ်င္ေတြးမယ္

စဥ္းစားၾကည့္ေလ စိတ္ေလတယ္ လို႔ ခင္ဗ်ား ဆိုခ်င္ဆိုမယ္

ႀကိဳတင္အေတြးနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စရာကို စီမံကိန္းခ်ၾကည့္

နာရီ နဲ႔ ပိုက္ဆံ ထိသြားတဲ့ေနရာမွာ Time is Moneyတဲ့

လူတိုင္းေလွ်ာက္တဲ့လမ္း

လူတိုင္းမေလွ်ာက္တဲ့လမ္း

လိုက္ပို႔စမ္းပါဗ်ာလို႔ ေျပာမရဘူး

ဘာသာစကားဆိုတာကလည္း

ထမင္းစား၊ေရေသာက္ ကေန ခ်စ္မႈ နဲ႔  နိဗၺာန္မ်က္ေမွာက္ ျပဳတာအထိ

မဟုတ္လား

 

သိုးထိန္း(အႏၲိမ)

 

လင္းနီညိဳ ၏  ” ေလတိုက္လွ်င္ အရြက္လႈပ္ေသာ” ကို ျပဳျပင္ခ်ဲ႕ထြင္သည္။

shifts in contemporary poetics

a wreckage or a disguise

or a reflection of language

it is something essential

to a writing process

to a typewriter

to a wordprocessor

to radically nomadic manuscripts

the publication of leaves

the procrastination of grasses

by turning inward and stressing outward

a unique undertaking

to reconstruct what others deconstructed

packing and unpacking and packing

words, phrases, and even whole lines

the compositional performance of both found and wrote

but there is enough as with diaries or correspondences

 

-th

but without the intimacy

 

innovative evens and isolative odds

work extensively on the encoding and transcription

as well as dating entanglement

in ways far more significant than enlightenment

if that happens, give me no reason

or something like that

sustainable and skeptical

don’t distort excavation or revelation

let’s say no one is going to walk towards the poetry

as our commitments wouldn’t slide open humanity nor humour

as well as hypocrites

at the same time at the other places

 

-th

ရယ္ရတယ္… ျဗဲ ဆိုမွေတာ့ ငိုရတယ္… ဟီး ေပါ့

 

ေနာက္နားက ခေမာက္ၾကီးေဆာင္းျပီး ေပါက္ျပားကိုင္ထားေပတဲ့

လူသာမွန္ျပီး ေနရာမမွန္ေတာ့ကာ

မွန္ေအာင္လုပ္စမ္း မွန္ေအာင္လုပ္စမ္း လန္ထြက္ေနတာပဲဆိုရေလာက္ေအာင္

ဘုရင္ႀကီးေသၿပီး မိဖုရားႀကီးလည္း ေသတယ္

မိဖုရားႀကီး ေသတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘယ္သူမွ မသိၾကဘူး

ေတာင္ႀကီးပဲေလွာ္ရလား ဆိုတာလည္း ဘယ္သူမွ မသိၾကဘူး

ဘုရင္ၾကီးပဲ သိတယ္ ကဗ်ာဆရာရဲ့ ဆရာဟာ ဆရာ့ဆရာၾကီးပဲ ျဖစ္မွာေပါ့

ဝမ္းနည္းေနသလား၊ ဝမ္းမ်ားေနသလားဆိုေတာ့လည္း

အေတာ္ႏႈတ္နည္းေနၾကေတာ့ ဘာမွျပန္မေျဖဘဲ

ကားဂိတ္ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရာကိုပဲ ၾကည့္ေနမိတယ္

မရွိေတာ့တဲ့ လူေတြကို အေျဖေပးစရာ လိုေသးလို႔လား

စကတည္းက ကားခဲ့ၾကတဲ့ စကားမ်ားတဲ့ မိန္းမ/ေယာက်္ားေတြဟာ

လမ္းပံုစံကို ေျပာင္းပစ္မွာမို႔လို႔ ဒီေနရာမွာ စကားလမ္းေၾကာင္း ထားခဲ့မယ္

ေမာင္တစ္ထမ္း မယ္တစ္ရြက္နဲ႔ အခု မရွိေတာ့တဲ့

ကားဂိတ္ဆီကုိလာျပီး ကားလာေစာင့္တဲ့လူေတြအေၾကာင္း

အရသာခံၿပီးမွ အရသာဟာ သူခံလိုက္ရတဲ့အေၾကာင္း သူျပန္သိသြားျပီး

ေလာကမွာရွိေနတဲ့ အရာတုိင္းကို သိေနစရာမွမလုိဘဲေလလို႔ ဆက္ျပီးေတြးမိတယ္

ေခါင္းေပၚမွာ ထီးကို ဟန္က်ပန္က်ေဆာင္းထားလိုက္ေတာ့ စိတ္၀င္စားပံု မေပၚေတာ့ဘူး

ဒါေပတဲ့ လမ္းဆိုတာ ဟိုဖက္ကို ျဖတ္ကူးစရာေနရာေတာ့ ရွိမွာေပါ့ဆိုတဲ့ သေဘာပဲ မဟုတ္လား

ဘာမွျပန္မေျဖဘဲ ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ အသာေတ့ထားၿပီး လွ်ာအဖ်ားကေလးကေနတစ္ဆင့္

မိန္းမဆိုတာ ေယာက်္ားမရွိရင္ မေနတတ္ဘူးဆိုတာ ဘာလို႔ အာမခံႏိုင္ရတာလဲလို႔ ျပန္ေမးတယ္

ေယာက်္ားဆိုတာလည္း မိန္းမမရွိရင္ မေနတတ္ဘူး မဟုတ္လားလို႔ ထပ္ေမးတယ္

မိဖုရားႀကီး ေသတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘယ္သူမွ မသိၾကဘူး မဟုတ္လား

ကားဂိတ္ကလူေတြ ဘယ္ကို သြားၾကတာလဲလည္း ဘယ္သူမွ မသိၾကဘူး

အရသာဟာ သူ႔ရည္းစား သူမ်ားနဲ႔လိုက္သြားလို႔

ဘယ္ကုိ သြားၾကတာလဲ ဆိုတာေလး ေမးၾကည့္စမ္းပါလုိ႔ လွမ္းေျပာတယ္

ဘ၀ဆိုတာ ေပါက္ျပားကိုင္ထားတဲ့လက္ဖ်ံေပၚက ငန္ျငိျငိေခြၽးစက္ေတြပါ ဘုရား

ဘာေျဖရမွန္းမသိဘူး ဘုရင္ၾကီးပဲ သိတယ္

သူတို႔မွာ သာယာတဲ့အတိတ္ဆိုတာ မရွိခဲ့ဖူးဘူး

အတိတ္နဲ႔ ပစၥဳပၸန္ဆိုတာ စိတ္နဲ႔ဘဲ ျဖတ္ကူးရတဲ့ ဟိုဖက္ကမ္းနဲ႔ ဒီဖက္ကမ္းဘဲ

အနာဂါတ္ကေတာ့ သြားရင္းသြားရင္း ေရာက္သြားရတာမ်ိဳး

ဒီေတာ့လည္း ေတာေတြးေတာင္ေတြး ေတြးမိတယ္

ဟိုဖက္ကိုမ်ားေရာက္ရင္ ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲေပါ့

 

သိုးထိန္း(အႏၲိမ)

ရဲရင္မင္းျဖစ္၊ မင္းျဖစ္ေတာ့ အားလုံးဝိုင္းကန္/ခံ

ခြီးးးးးးစ္စ္စ္စ္…တသိမ့္သိမ့္ငိုရိႈက္သံလည္း မၾကားႏိုင္ေတာ့ၿပီ

ခြင့္လႊတ္ဖို႔ အသင့္ျပင္၊ ေနရာယူ၊ ေနာက္ လူကိုလည္းယူ

ေပါက္စီကိုလည္းယူ၊ က်ဆိမ့္ကိုလည္းယူ

အရသာခံရင္း အရင္းသာခံရလို႔ေတာ့ လို႔လည္းယူ

နာသုံးနာ နဲ႔ နံသုံးနံ

နာမည္လား? နံမည္လား?

နာလည္းနာ နံလည္းနံလား?

ဘာမွ အေသအခ်ာမလုပ္ပဲရတဲ့ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔

အိမ္ထဲက မထြက္ႏိုင္သူၾကီးငဲ့

စစ္အၿပီးမွာ စစ္ဒဏ္ေၾကာင့္ စုတ္ျပတ္သြားတယ္

ခ်စ္အျပီးမွာ ခ်စ္ဒဏ္ေၾကာင့္ စုတ္ျပတ္သြားတယ္

အသက္ရွင္ေနရတဲ့ အခိုက္အတန္႔မွာ

ေပးဆပ္မႈေတြ၊ တာ၀န္ယူမႈေတြ၊ ေတာင္းဆုိမႈေတြ ေခၚမၾကား/ေအာ္မၾကား

ဒါကို ခင္ဗ်ားလည္း သိျပီးသားျဖစ္မွာပါ

အ႐ိုးျပာကို ဓါတ္ဆီေလာင္းျပီး မီးထပ္႐ိႈ႕ပစ္လိုက္

တဖ်စ္ဖ်စ္နဲ႔ တစ္ေယာက္အသားကိုတစ္ေယာက္ လက္သည္းနဲ႔ ခ်စ္/ျခစ္ ေနတာေတြ

လူဝင္စားေတြ လူစားဝင္ကန္ေနၾကတဲ့အခါ ေျခေပၚတာ ဒူးေပၚတာ ေပါင္ေပၚတာ

မေပၚလာလည္း ေပၚတာဆြဲတယ္လို႔ပဲမွတ္

ဗ်ဴဟာအခင္းအက်င္းမွာ အသိတရားေတြ က်ံဳ႕လာျပီ၊ ႒ာနခ်ဳပ္ကို ၀ိုင္းထားျပီ

တို႔အကြာအေ၀းေကာ ဘယ္ေလာက္ျဖစ္မလဲ

ေကာင္မေလးရဲ႕အိမ္နံရံကို ေကာင္ေလးက ေခါင္းထိုးတိုးဝင္လို႔

တစ္ေယာက္က ေကာင္းကင္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳလို႔

တစ္ေယာက္က ေျမၾကီးကို မ်က္ေမွာက္ျပဳလို႔

ကာလေမ့၊ အာကာသေမ့ ဆြဲငင္ေပါက္ကြဲဓါတ္ျပဳၾကေတာ့မလို႔

ထြက္ေပါက္မရွိ ႀကိဳးစားတာပဲ

ထာ၀ရ ပိတ္မိေနခ်င္ေတာ့တယ္ကြယ္တဲ့

ရြာဘက္က လူေတြလုိ အမွတ္အသားျပဳၿပီး ေျပာရရင္ေတာ့

နာဂစ္ႀကီး တိုက္သြားသလိုပဲ

မေတြ႔လိုက္ရ မၾကဳံလိုက္ရလို႔ေတာ့ ဝမ္းနည္းျခင္းမျဖစ္ေလနဲ႔

အဲဒီကိုေရာက္ဖို႔ကေတာ့

ေမာင္တို႔ မယ္တို႔ ဥာဏ္သိအဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ထက္

လက္ေတြ႕ေဆာင္႐ြက္ခ်က္မ်ားျဖင့္သာ ဖန္တီးတည္ေဆာက္ႏိုင္တာမ်ိဳးပါ

ခင္ဗ်ားရဲ႕ အၾကြင္းအက်န္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ညႇိယူလိုက္မယ္၊ ေက်းဇူးပဲေနာ္

ဘယ္ကစလို႔ ဘယ္လိုဆုံးလိုက္သလဲ ဘယ္သူမွမေမးလည္း

ျဖစ္သလို တြန္႔လိမ္ေကာက္ေကြးရင္း တခြီးခြီး ငိုရိႈက္လို႔ ဗရမ္းဗတာ

 

သိုးထိန္း(အႏၲိမ)

 

ကိုးကား။  ။

ဟိုတုန္းကတည္းက ၀တၳဳ ( ေဇယ်ာလင္း)

႐ုပ္နာမ္ခႏၶာသိဂၤါရ ( ေဇယ်ာလင္း)

ဘီယြန္းဆစ္ေအအမ္ (မိုးဆတ္)

ငါးေသတၱာလို႔ နာမည္ေပးထားတဲ့ လိေမၼာ္သီး

ကၽြန္ေတာ္ ပန္းခ်ီဆရာမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကဗ်ာဆရာ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လက္သမားမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ကဗ်ာဆရာ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ လက္သမားျဖစ္ရင္ အေကာင္းသားလို႔ ေတြးမိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လက္သမားမဟုတ္ဘူး။ ပန္းခ်ီဆရာျဖစ္ရတာ ပိုေကာင္းမယ္ထင္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ပန္းခ်ီဆရာ မဟုတ္ဘူး။ ေျပာရရင္ ဥပမာဆိုပါေတာ့။ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းပန္းခ်ီဆရာ ပန္းခ်ီတစ္ကား စဆြဲေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း လက္သမားဟာ အိမ္တစ္လံုး ေဆာက္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားတယ္။ ထိုင္ဦး၊ တစ္ခုခုေသာက္လို႕ ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေသာက္တယ္၊ သူေသာက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို တူတစ္လက္ေပးၿပီး ေျပာတယ္။ ရိုက္ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ရိုက္တယ္။ သူရိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမာ့ၾကည့္တယ္။ အမိုးက ဘယ္မွာလဲဗ်။ အဲဒီအထိ မေရာက္ေသးဘူး။ ေၾသာ္၊ အဲသလိုလား။ ခင္ဗ်ားပန္းခ်ီကားထဲမွာ ငါးေသတၱာပါေနတယ္။ သူျပန္ေျဖတယ္။ ဟုတ္တယ္၊ အဲဒီကားထဲမွာ တစ္ခုခုထည့္ဖို႕လိုေနလို႔။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္သြားတယ္၊ ရက္ေတြကုန္လြန္သြားတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္တစ္ေခါက္ေရာက္ျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္သြားတယ္။ ၾကယ္ေတြအေၾကာင္း ေတြးမိၿပီး ၾကယ္ေတြအေၾကာင္း ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ေရးခ်င္လာတယ္။ ရက္ေတြ ကုန္လြန္သြားတယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ပန္းခ်ီကားဟာ  မၿပီးေသးဘူး။ အမိုး ေဆာက္ၿပီးသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္သြားတယ္။ ရက္ေတြ ကုန္လြန္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ စေရးတယ္။ လက္ႏွိပ္စက္တစ္လံုးကို ဆြဲၿပီး စရိုက္ေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္သြားတယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ စာမ်က္ႏွာေတြ အမ်ားၾကီး၊ ၾကယ္ေတြအေၾကာင္း စကားလံုးေတြ ဧကလိုက္။ ရက္ေတြကုန္လြန္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ထပ္ေရာက္ျပန္တယ္။ ပန္းခ်ီကားဟာ ၿပီးသြားၿပီ။ ေကာ္ဖီကုန္သြားေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္ကို သြားတယ္။ ဘီယာတစ္လံုး မွာေသာက္တယ္။ ေဘးမွာထိုင္ေနတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္က လာစကားေျပာတယ္။ ငါးေသတၱာ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ။ ပန္းခ်ီကားထဲမွာ အကၡရာစာလံုးေတြပဲရွိေတာ့တယ္။ သူမ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္က ပေထြးရဲ့ မတရားက်င့္ခံရလို႕ ေထာင္ထြက္တစ္ေယာက္နဲ႔ လိုက္ေျပး၊ ေယာကၤ်ားက မူးယစ္ေဆး၀ါးမႈနဲ႔ အဖမ္းခံလိုက္ရ၊ သူမမွာ ဗိုက္တစ္လံုးနဲ႔က်န္၊ စစ္သားတစ္ေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး၊ ဂ်ာမနီကိုေရာက္သြား၊ ကေလးဟာ ေက်ာက္ကပ္ အလုပ္မလုပ္ေတာ့လို႔ေသ၊ အေမရိကန္ ျပန္လာၿပီး အေမနဲ႔ အခုေနေနတ့ဲအေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မႏိုင္ေတာ့လို႔။ ကၽြန္ေတာ္ ဘီယာေတြ အမ်ားၾကီး ေသာက္ခ်လိုက္တယ္။ ၿပီး အျပင္ထြက္၊ ေျမကြက္လပ္တစ္ခုမွာ သြားလွဲခ်ၿပီး ၾကယ္ေတြကို ေမာ့ၾကည့္၊ ၾကယ္ေတြ အေရအတြက္ ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီး၊ ဘယ္လို အံ့ၾသဖြယ္ရာကဗ်ာ ေရးလို႔ရမယ္လို႔ ေတြးရင္း လက္ထဲမွာ ဘီယာတစ္လံုးနဲ႔ အိပ္ေမာက်သြားတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားေနမိတာ အေရာင္တစ္ေရာင္၊ လိေမၼာ္ေရာင္။ လိေမၼာ္အေၾကာင္းတစ္ပါဒ ကၽြန္ေတာ္ခ်ေရးလိုက္တယ္။ မၾကာခင္မွာ တစ္မ်က္ႏွာလံုး စကားလံုးေတြ ျပည့္သြားတယ္။ ပါဒေတြမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ၿပီးေနာက္တစ္မ်က္ႏွာ။ အမ်ားၾကီး ပါရွိသင့္တာေပါ့။ လိေမၼာ္အေၾကာင္းမဟုတ္တဲ့ စကားလံုးေတြ၊ လိေမၼာ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ဆိုး၀ါးတယ္ဆိုတာေတြ၊ ဘဝေတြ။ ဒါေပမယ့္ ဘီယာရယ္၊ ၾကယ္ေတြရယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ပိုက္ဆံအိတ္ရယ္ မရွိေတာ့ဘူး။ ရက္ေတြကုန္လြန္သြားတယ္။ အိမ္ကေလးက ၿပီးသြားၿပီ။ မိသားစုတစ္ခု ေနထိုင္ေနၾကၿပီ။  စကားေျပနဲ႔ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ေရးေနၿပီ။ သူတို႔ေမြးထားတဲ့ေခြးကို ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပတယ္။ ကဗ်ာေတြကို လွန္ေလွာၾကည့္တယ္။ ပန္းေတြ ပြင့္ေနၾကတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္က ေဂၚဖီထုပ္အိုး ပြက္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တကယ့္ကဗ်ာဆရာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္သြားတယ္။ ေနာက္ထပ္ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ေရးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာၿပီးသြားတာေတာင္ လိေမၼာ္ဆိုတာတစ္လံုးမွ မပါေသးဘူး။ ကဗ်ာဆယ့္ႏွစ္ပုဒ္ရလိုက္တယ္။ လိေမၼာ္ေတြလို႔ အမည္တပ္လိုက္တယ္။ အားလံုး ေသေသသပ္သပ္ စီၿပီးသား၊ ဖတ္ဖို႕ အဆင္သင့္။ တစ္ေန႔မွာ ပန္းခ်ီျပခန္းတစ္ခုထဲ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔လိုက္တယ္၊ ငါးေသတၱာလို႔ နာမည္ေပးထားတဲ့ ပန္းခ်ီကား။ ၾကယ္ေတြက ဘယ္မွာလဲဗ်။ ျပန္ေျဖသံ ၾကားတယ္။ အဲဒီအထိ မေရာက္ေသးဘူး။

သိုးထိန္း(အႏၲိမ)

ကိုးကား။  ။

Why I Am Not a Painter – Frank O’ Hara (ဘာသာျပန္ – ေဇယ်ာလင္း)

Why I Am a Poet – Donald Caswell (ဘာသာျပန္ – ေဇယ်ာလင္း)

အေႏွးမွာ အေကြးေလး ထည့္ေပါင္းထားေတာ့ ေအးလိုက္တာမွ ေဆးေနေရာ

မ်က္စိထဲမွာ ဘာေတြပိတ္ေနတာလဲ

ခ်ံဳမ္စကီးလား၊ ဖူးကို႔လား၊ u ဘာ see လဲ?

i သိပ္သေဘာက်ခဲ့တာ မဟုတ္သလို ဟုတ္သလို

ဥမၼာ-dentity ယဥ္ေက်းမႈထုတ္လုပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ လုပ္ထုတ္ခ်က္ေတြ

စာမွန္မွန္ ေရးတယ္၊ ေဆးမွန္မွန္ ေသာက္တယ္

ေသမင္းဟာ ေဂးမဟုတ္ခဲ့ရင္ လက္စဘီယံပဲလား

တစ္ခါတေလမ်ားဆိုရင္ လမ္းေဘးေခြးလားလို႔လည္း ထင္မိေသးတယ္

အခုသိေနတဲ့ ကရိကထေတြ၊ ထူးထူးျခားျခားေတြ၊ ေက်းဇူးတရားေတြ

ဒီေျမေပၚမွာပဲၾကီး၊ ဒီေျမေပၚမွာပဲျပီး၊ ဒီေျမေပၚမွာပဲေသး

ေန႔အခါေလးလံၿပီး ညအခါ ေပါ့ပါးတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ၾကီးကို

ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စုက မန္ခ်ဴးရီးယားတစ္ႏိုင္ငံလံုးကို က်ဴးေက်ာ္လာသလို

ကြၽန္မတို႔ အတူတကြ ထြန္ယက္ခဲ့ၾကတယ္

ကြၽန္ေတာ္တို႔ အတူတကြ ထြန္ယက္ခဲ့ၾကတယ္

တကယ္ေတာ့ လယ္ေျမက ေျမဆီၾသဇာသိပ္ရွိလွတာ မဟုတ္ဘူး

သူတို႔ဟာ သီးစားလုပ္သားေတြ၊ သီးျခားအမွတ္လကၡဏာေတြ

ထြန္ေၾကာင္းရာ တေလွ်ာက္ ယက္ခဲ့ၾကတယ္

မလႊဲမေရွာင္သာ ဒီလိုအေျခအေနမ်ဳိး လူတိုင္းလည္း ၾကဳံဖူးၾကမွာပါ

အေဆာက္အဦေဟာင္းေတြနဲ႔ လံုး၀ျခားနားတဲ့ ေျမကြက္က်ယ္ႀကီးေပၚမွာ ရွိတယ္

အစ ရွာမရတဲ့ အဆုံး ေခတ္ၾကီးကို မီးခတ္ေက်ာက္လို တီးေခါက္ ၾကည့္မိရဲ႕

တိတ္ဆိတ္တဲ့ အနံ႔ေတြက မီးခိုးမိႈင္းေတြလို တြန္႔ခ်ည္ လိႈင္းသီ ဘယ္ဝယ္ဆီသို႔

မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္ အေရးႀကီးဆံုးက ဆိုဗီယက္တပ္ဖြဲ႕ေတြ

နယ္စပ္ကို စ၀င္လာၿပီးတဲ့ မိနစ္ပုိင္းအတြင္းပဲ ျမင္းေပၚကို တက္ခြဖို႔

မီတာ သန္းငါးရာမွာ လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ေနႏိုင္မလဲ/ ပ်က္သုဥ္း ႏိုင္မလဲ

ကၽြန္ေတာ္ မနက္ျဖန္ကို ဘတ္စ္ကားစီးၿပီးလာခဲ့ရမလား

ဆင္ေျခဖံုးေတြမပါတဲ့ အေဝးေျပးကားႀကီး စီးၿပီးထြက္သြားကတည္းက

စတာလင္ဟာ သူ႔ရဲ႕ ၿပိဳင္ဘက္ေတြအားလံုးကို

“မင္းတို႔အေၾကာင္းကို ေျပာလို႔ ေနာက္ထပ္ ေၾကကြဲစရာ မရွိေအာင္

ရိွသမွ် ခြန္အားနဲ႔ ညွစ္ထုတ္လိုက္စမ္းပါ” လို႔ ေျပာျပလိုက္တယ္

ၿပီးေတာ့ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္၊ ဒါေပမယ့္ မေသ႐ံုတမည္ပဲ

အဲဒီ သားအိမ္က နံရံကပ္ျပကၡဒိန္ႀကီး

ေဟာဟို ဦးဦးတို႔တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ေလဟာနယ္ႀကီး

ယေန႔ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ လူေတြကေတာ့ ေမာ္စကိုအထိ အလံနီကို မအပ္ဘူး

တိုက္ေတနီယမ္ ထိပ္ဖူးတပ္ထားတဲ့ ခံစားမႈနဲ႔ သိမႈစံလြဲေ၀ဒနာရွင္ေတြ

စစ္ႀကီးမၿပီးခင္ စစ္ႀကီးေတြ ထပ္ထပ္ ျဖစ္တယ္

ေထာင္သားေတြ အျပည့္တင္ထားတဲ့ ေထာင္ႀကိဳပို႔ကားတစ္စီးက အမ်ားဆံုးေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္တာဟာ

တစ္စုံတစ္ခုေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ တိမ္းေမွာက္သြားဖို႔ပဲလား

သူေပ်ာက္ဆံုးဖို႔အတြက္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာမွာ

ရထားျပတင္းေပါက္ကေန မိတ္ဆက္စာေတြကို လုံးေခ်လႊင့္ပစ္လိုက္တယ္

သိပ္မၾကာခင္ပဲ သူ အိပ္ေမာက်သြားတယ္

သစ္ပင္ေတြမွာ နစ္ဝင္ေနတဲ့ က်ည္ဆန္ေတြကေတာ့

ထူးဆန္းအံ့ၾသဖြယ္ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြလို

ဘာသာစကားေတြ အမ်ားၾကီး ျပန္ဆို ထုတ္လႊင့္ၾကရမယ္

ျမင့္ျမတ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ၾကက္တြန္သံေတြနဲ႔အတူ တနဂၤေႏြေန႔ဟာ

အပန္းေျဖဥယ်ာဥ္ေတြ၊ အပန္းေျဖကစားကြင္းေတြ၊ တိရိစၧာန္ဥယ်ာဥ္ေတြ

ဒါေပမယ့္ တစ္ၿမိဳ႕လံုးဟာ ေဆးရည္စိမ္၊ ရုပ္အေလာင္းေတြလို

 

 

သိုးထိန္း(အႏၲိမ)